ഇല്ല

ഇല്ല ഞാനിനി ഉണരില്ല

കരയില്ല , ചിരിക്കില്ല

ആഹ് കാണുകില്ല

ഇല്ല ഞാനിനി ഉണരില്ല

കരയിക്കില്ല , ചിരിപ്പിക്കില്ല

ഇനി ആ നോട്ടവുമില്ല

ഇല്ല ഞാനിനി ഇല്ല

എൻ സ്വരമില്ല ഗന്ധമില്ല

ഇനി കാണാനുമില്ല

നിൻ മിഴി തലോടിയ

എന്റെ പാഴ്‌മേനി

ഇനിയില്ലത്

ചിതയിലെ തീക്കനലും
വെളുത്ത ചാരവും
നിന്മിഴിയിലെ കണ്ണീരും
മാത്രം ബാക്കി...

കല്ലുകൊത്തി

കല്ലുകൊത്തി 

അവളുടെ കണ്ണുകൾ കലമാൻ മിഴികളല്ല 

അവളുടെ കയ്യിൽ തങ്കത്തിന് വളകളില്ല 

അവളുടെ ചുണ്ടിന് ചുവപ്പു പോരാ 

അവളുടെ ഗന്ധം അത്തറിന്റേതല്ല 

പക്ഷെ , അവളും ഒരു പെണ്ണ് 

നേരിന്റെ , നെറിയുടെ , നന്മയുടെ , സ്നേഹത്തിന്റെ 

പാഠമാം പെണ്ണ് 

കല്ലിലും , മണ്ണിലും , ചേറിലും ചെളിയിലും 

കവിത തീർക്കുന്ന കവിയാണവൾ 

കത്തുന്ന നട്ടുച്ച പൊരിവെയിലിലും 

കനവുകൾ കാണുന്ന മൊഴിയാണവൾ 

അമ്മയാണ് ചേച്ചിയാണ് പെങ്ങളാണവൾ 

വിയർപ്പിൽ ഇതിഹാസം രചിക്കുന്ന സ്നേഹമാണവൾ 

Poem

I'm gonna write a poem,
I'm gonna write a poem about you...
You were my all,and everything...
I've never seen soil comin' upon you...
I never knew I was losin' you...

aval malayalam kavitha

അ വ ൾ

അവളൊരു കനലായിരുന്നു.

ആളുന്ന,കത്തുന്ന ജ്വാല യായിരുന്നു.

അറിവിൻറെ,അദ്ധ്വാനത്തിന്റെ  ജ്വാല യായിരുന്നു.

 മഴയിലും വെയിലിലും തളരാത്ത 

കനിവിന്റെ  നാളമായിരുന്നു.

ലോഹത്തെപ്പോലും തകര്ക്കുന്ന 

കൊല്ലന്റെ ആലയിലെ അഗ്നിയായിരുന്നു.

മഴയിലും മഞ്ഞിലും,

തണലിലും കുളിരിലും,

കെട്ടുപോകാത്ത ദീപമായിരുന്നു.

 കലി കാലത്തിന്റെ ഇടിയിലും മഴയിലും 

പെട്ടൊ ലി ച്ചുപോകാത്ത ശില്പമായിരുന്നു .

അവൾ.....

                                                          jordhan binnoushad